Advent is een tijd
Advent is een tijd
waar wij opnieuw op zoek gaan
naar de weg die leidt naar God.
Advent is een tijd
waarin we gaan ontdekken
dat die weg
over onze aarde loopt,
dat Gods glimlach oplicht
in het gelaat van mensen.
Advent is ontdekken
dat wij leven
met een ongestild verlangen
om Gods woord te vervullen.
Advent is een zoektocht
naar geluk en nabijheid.
Op Kerstmis wordt de warmte
van God zelf
tussen de mensen geboren.
Advent is verwachten
Advent is verwachten,
bidden en doen
om met Kerstmis
een stap dichter bij Hem te zijn
die kwam en die blijft komen.
Advent is ons bezinnen
Advent is ons bezinnen,
’t is een milde blik naar binnen,
waar de Heer zich vinden laat.
Advent is ons bekleden,
met ’t gewaad van dienstbaarheid;
’t is onze gaven goed besteden,
handen vol ontvankelijkheid.
Advent is ons bekeren,
kind zijn voor Gods aangezicht;
’t is een woord van liefde leren,
luist’rend naar Gods nieuwsbericht.
Advent is ons verblijden,
ingetogen zijn en stil;
’t is een rechte weg bereiden,
effen zoals God die wil.
Advent is weer gekomen,
na het zwerven lange tijd;
’t is onze eigen lichten doven,
waar Gods zelf Zijn licht verspreidt.
Advent & Kerst
En terwijl wij ons druk maken
om Jezus een plaats te geven
in ons bestaan
of onze kerststallen,
of dat niet meer doen
en zeggen dat we Hem
soms niet meer zo zien zitten,
zit Hij zelf neer op onze drempel
en vraagt ons
als een mens op de vlucht
om asiel, om bad en bed,
om werk en brood,
om mensenrecht.
Hij is iedere man en vrouw
die geen huis,
geen eten en drinken heeft,
die ziek is en eenzaam.
En Hij fluistert ons in:
al wat je hen doet,
heb je ook mij gedaan.
Al wat je hen onthoudt,
heb je ook mij onthouden.
Hij komt ons tegen
van dag tot dag.
Mensen gevraagd
Mensen gevraagd om de vrede te leren
waar geweld door de eeuwen model heeft gestaan.
Mensen gevraagd die de wegen markeren
waarop alles wat leven geeft verder kan gaan.
Mensen gevraagd om hun nek uit te steken
voor een andere tijd en een nieuwe moraal.
Mensen om ijzer met handen te breken
ook al lijkt het ondoenlijk en paradoxaal.
Mensen gevraagd om hun stem te verheffen
verontrust door een wapen dat niemand ontziet.
Mensen die helder de waarheid beseffen
dat wie mikt op de ander zichzelf ook beschiet.
Mensen gevraagd die in naam van de vrede
voor behoud van de aarde en al wat daar leeft
wapens het liefst tot een ploeg willen smeden
Mensen gevraagd.
Er worden mensen gevraagd!
Advent is oefentijd
Advent is oefentijd
om te leren ongeziene mensen zien.
Je laten raken door het zwijgen
dat over hun bestaan hangt,
en het je aantrekken.
Ook al weet je niet meteen
waar te beginnen,
het is wel duidelijk
dat nieuw leven niet kan groeien
zolang het voorbehouden blijft
aan wie het meest ervoor betalen kunnen.
Advent is uitgelezen tijd
om midden het leven Hem te herkennen,
als een spoor van licht.
Dan pas wordt het advent
Elke dag wordt wat korter.
Elke dag wordt het een beetje donkerder.
Elke dag een beetje meer nacht.
In de donkerte van die nachten
ontsteken we elke week een kaars meer
tot we de krans rond zijn
en er weer genoeg licht en warmte zal zijn
om Hem een thuis te geven.
Als je merkt
dat duisternis en kilte
ook in en rond mensen voelbaar zijn,
wordt het verlangen groot
naar ‘anders’ en ‘beter’
wacht niet af –
Als je warmte uitstraalt,
langzaam weer mens wordt,
meer mens met de ongeziene mens,
dan is er groeiend licht,
dan is er hoop,
dan wordt het Advent…
Niet eindeloos wachten
Ik heb gehoord dat velen van jullie
op een wonder zitten te wachten,
een wonder, dat ik, God de wereld zal redden.
Maar hoe zal ik redden,
zonder jullie handen?
Hoe zal ik kunnen recht spreken,
zonder jullie stem?
Hoe zal ik liefhebben,
zonder jullie hart?
Vanaf de zevende dag heb ik
alles uit mijn handen gegeven,
heel mijn schepping
en heel mijn wondermacht.
Niet jullie, maar ik wacht
nu op het wonder.